Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Βιβλίο- "Δεν πάω πουθενά με ξένους"

Πριν μερικές εβδομάδες είχα πάει σε μια φίλη μου λιγάκι μακριά από το σχολείο της Νικόλ, φεύγοντας μπέρδεψα τα τραμ, κι έτσι θα έφτανα καθυστερημένα στο σχολείο για να την παραλάβω.
Έστειλα λοιπόν μήνυμα σε μια φίλη μου, που είναι και μαμά ενός συμμαθητή της, λέγοντάς την να ενημερώσει τη δασκάλα ότι θα αργήσω 5-10 λεπτά.
-''Θες να την πάρω σπίτι μου και να ρθεις να την πάρεις από εμένα;'' ,με ρώτησε μια που μένουμε πολύ κοντά, αλλά της απάντησα πως η Νικόλ αποκλείεται να πάει μαζί της, χωρίς να της το έχω πει εγώ.

Κι αυτό γιατί έχουμε στη βιβλιοθήκη μας το εξής βιβλίο:

Το βιβλίο μιλάει για ένα κοριτσάκι τη Μελίνα, η οποία περιμένει έξω από το σχολείο.
Περνάνε, λοιπόν, διάφοροι που της λένε να πάει μαζί τους, γείτονες, φίλοι, άγνωστοι και μας εξηγεί κάθε φορά γιατί δεν τους ακολουθεί.
Το ωραίο, όμως, είναι ότι στο τέλος του βιβλίου υπάρχει μια λίστα για το δικό σου παιδί, την οποία συπμληρώνετε παρέα. Μια λίστα με το ποιους επιτρέπει η μαμά και ο μπαμπάς να το παραλάβουν.

Έτσι, κι εμείς έχουμε γράψει τη λίστα μας, και την επαναλαμβάνουμε συχνά, για να μην ξεχαστεί. Η Νικόλ ξέρει ότι εκτός από εμένα, τον Δαμιανό, και δυο φίλες μου ελληνίδες που μένουν στη γειτονιά, δεν μπορεί να πάει με κανέναν άλλον, εκτός κι αν το έχουμε συζητήσει πριν πάει σχολείο.
Μετά από εκείνη τη μέρα που άργησα, προσθέσαμε και δυο μαμάδες συμμαθητών της, με τις οποίες κάνω πολύ παρέα και για τις οποίες είμαι σίγουρη.
Αφού τις προσθέσαμε της είπα: "Ωραια, προσθέσαμε τη μαμά του Σεμπάστιαν, αλλά αν έρθει ο μπαμπάς του θα πας μαζί του;" Η απάντηση ήταν "όχι". Μπράβο το κορίτσι μου! Όχι ότι έχει κάτι ύποπτο ο μπαμπάς του Σεμπάστιαν, συμπαθέστατος είναι ο άνθρωπος, απλά ήθελα να πιάσει το νόημα!! Και το έπιασε 👍😋😊

Δεν πάω πουθενά με ξένους
Σειρά : Φραουλίτσα 5-6 χρονών
Ημ. Έκδοσης : 19/04/2010
Σελίδες : 40
Συγγραφέας & Εικονογράφος : Dagmar Geisler
Μεταφραστής : Δομινίκη Σάνδη
Εκδόσεις : Ψυχογιός
 photo sig1.png

Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

Η ανατομία μιας βαλίτσας!

'Εχει μόλις μιάμιση μέρα που γυρίσαμε από Ελλάδα.
Και μόλις μιάμιση ώρα που το σπίτι είναι τακτοποιημένο!
Τέσσερις βαλίτσες, (..επιτέλους) άδειες στο υπόγειο.
Ρούχα στη θέση τους. Φαγητά στη θέση τους. Βιβλία στη θέση τους.
Καλλυντικά στη θέση τους. Παιχνίδια στη θέση τους κ.ο.κ.
Ναι-ναι όλα αυτά σε μια βαλιτσούλα (+σε μια ακόμα βαλιτσάρα!).
Θυμάμαι ακόμα τις πρώτες φορές που επέστρεφα και άνοιγα τη βαλίτσα μου και ήταν μπροστά ο Δαμιανός! 'Ετριβε τα μάτια του με όσα έβγαζα από μέσα. Τέτοιο ταλέντο ούτε ο Σπορτ Μπίλυ!
Εντάξει, ίσως είμαι λίγο υπερβολική το παραδέχομαι. Έχουμε κι εδώ σούπερ μάρκετ, και βιβλία, και σαμπουάν, και από όλα δηλαδή!
Αλλά αν δεν φέρεις από "κάτω" τραχανά, σοκολάτες ΙΟΝ, χυλοπίτες, αφρόλουτρο Κορρέ, δυο-τρία βιβλία που κυκλοφόρησαν τελευταία και κανά δυο παιχνίδια για τα κορίτσια από το Public, τότε δεν κυλάει ελληνικό dna στο αίμα σου, τέλος! χεχε 😜

Τώρα που το σκέφτομαι, είμαι σίγουρη για δύο πράγματα: Πρώτον, όσες ζείτε στο εξωτερικό κάνετε ακριβώς τα ίδια. Δεύτερον, πρέπει να είναι πολύ διασκεδαστική δουλειά να τσεκάρεις από το σκάνερ τις βαλίτσες στο αεροδρόμιο. Το τι βλέπουν προφανώς αυτοί οι άνθρωποι, δε λέγεται!!
Σας φιλώ σταυρωτά και πάω να τσακίσω μια ΙΟΝ αμυγδάλου! Έτσι για το καλό...

 photo sig1.png

Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

Τότε & Τώρα!

Καθώς μεγαλώνει το μπεμπούλι μας, όλο και ανεβαίνουν από την αποθήκη κούτες, από όσα είχα φυλάξει από την εποχή που είχα τη Νικόλ μικρή.
Και είναι πολύ όμορφο συναίσθημα όταν για παράδειγμα ανοίγεις μια κούτα με ρούχα, που είχες να δεις 5 χρόνια, και θυμάσαι πάλι στιγμές. "Αχ, να το φόρεμα που φορούσε στο γάμο μας", ή "το μπουφάν που μόλις της το φορέσαμε πρώτη φορά έκανε ένα ξεγυρισμένο εμετό πάνω του", κι άλλα τέτοια ωραία κι αστεία.
Και είναι πολύ γλυκό που φοράω στη Στελλίτσα τα ίδια ρούχα. Μάλιστα βγάζω και φωτογραφίες ακριβώς ίδιες (όταν προλαβαίνω!). Στο ίδιο σημείο, με τα ίδια ρούχα, ίδια ηλικία. Και φτιάχνω κολλάζ, ώστε να τις έχουν όταν μεγαλώσουν. Κι ενώ ανυπομονούσα να μεγαλώσει λίγο η μικρή για να αρχίζω να δίνω ρούχα και να ελαφρύνουμε λιγάκι τις ντουλάπες... τώρα δεν μπορώ να τα αποχωριστώ!


Εκτός από τα ρούχα όμως, έχουν ανέβει από την αποθήκη ένα σωρό ακόμα πράγματα.
Καρεκλάκια, παιχνίδια, στρωματάκια, σκεύη μαγειρικής κτλ.
Και τώρα που είμαι πια "παλιά μαμά", μπορώ να αντιληφθώ ποια από όλα αυτά άξιζαν να τα αγοράσουμε, και ποια όχι. Η αλήθεια έιναι ότι σαν νέοι γονείς πήραμε πολλά που δεν χρειάζονταν, ή που τουλάχιστον δεν χρειαζόταν να είναι τόσο ακριβά.
Κι επειδή αν αρχίσω να απαριθμώ θα μας πάρει η νύχτα, θα σας πω το πιο χρήσιμο και το πιο άχρηστο στη δική μας περίπτωση!
Το πιο χρήσιμο, λοιπόν, το οποίο συστήνω σε ΌΛΕΣ, είναι αυτό (και δεν είναι διαφήμιση):

Απλά μας έσωσε άπειρες φορές! Στην παραλία, στο αεροπλάνο... παντού!!
Μπορείς είτε να το χρησιμοποιήσεις σαν γιογιό με σακουλίτσα, είτε σε λεκάνη.
Αν είστε ειδικά σε φάση που βγάζετε πάνα, α-γο--ρά-στε το!

Το πιο άχρηστο ήταν το κρεβατάκι τους. Ένα πανάκριβο κρεβάτι, του οποίου τη μάρκα δε χρειάζεται να αναφέρω, γιατί δεν έχει καμία σημασία, απλά θα σας πω ότι έκανε 400 ευρώ.
Το σημαντικό είναι ένα καλό στρώμα. Και όχι το ξύλινο κρεβάτι. Λάθος λοιπόν!

Αυτά για σήμερα αγαπητές φίλες 😘😋😅
Πάω για ύπνο, γιατί σε ένα τριωράκι έχω εγερτήριο...!!!
Πότε είπαμε κοιμούνται σερί όλο το βράδυ;;;;......


 photo sig1.png

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

Blog No 2!

Αγαπημένες μου!
Τις τελευταίες μέρες τρέχω και δε φτάνω.
Το μεγάλο μου κορίτσι άρρωστο, το μικρό μόλις ξεκίνησε φρουτόκρεμες κτλ και δεν τρελαίνεται και πολύ, οι βαλίτσες ανοιχτές στο σαλόνι καθότι σε 3 μέρες πετάμε για Ελλάδα κι εγώ όποτε βρω χρόνο στα κλεφτά να κάθομαι μπροστά από τον υπολογιστή...

Πριν ένα χρόνο και κάτι είχα μια ιδέα για ένα νέο blog. Το ξεκίνησα τότε με πολύ ενθουσιασμό, μόνο που ένα μήνα μετά έμεινα έγκυος και μου κόπηκε απότομα η χαρά... Με ναυτίες και τα συναφή μόνο στο blog δεν είχα το μυαλό μου. 😒 Είχε όμως λίγους μήνες, αφού γυρίσαμε και με τη μπεμπούλα στην Ολλανδία, που το σκεφτόμουν και πάλι πολύ...
Και παρόλο που ο χρόνος μου είναι ελάχιστος, αποφάσισα να το ξαναρχίσω!
Άλλωστε η κατάλληλη στιγμή δεν είναι ποτέ τώρα, όπως λέει και το σοφό ρητό, οπότε είπα στο εαυτό μου ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ!

Αν θέλετε να ρίξετε μια ματιά μπορείτε ΕΔΩ.
Λέγεται the must .com και ουσιαστικά είναι ένα blog με διάφορες δικές μου προτάσεις!
Τη σελίδα του στο facebook αν θέλετε να με ακολουθήσετε τη βρίσκετε ΕΔΩ.

Και φυσικά δε θα παραμελήσω το πρώτο μου μπλογκάκι, αλλά όπως γίνεται πάντα όταν αποκτάς "δεύτερο παιδί" ο χρόνος αναγκαστικά θα μοιράζεται...
Σας καληνυχτώ κι εύχομαι να περάσατε μια όμορφη Αγιο-Βαλεντίστικη μέρα 😋😊
Φιλάκιαααα.....


 photo sig1.png

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Ένα ίσον κανένα!



Ένα ίσον κανένα.
Αυτή η φράση με εκνεύριζε αφάνταστα όσο είχα ένα παιδί.
Και τώρα δηλαδή που έχω δύο παιδιά, το ίδιο αφάνταστα με εκνευρίζει.
Τη θεωρώ τρομερά υποτιμητική για τους γονείς με μοναχοπαίδια.
Και είναι και εντελώς άκυρη, γιατί φυσικά το κάθε παιδί είναι διαφορετικό.
Και μπορεί κάλλιστα να έχεις ένα, αλλά δύσκολο παιδί, ή δύο, τρία εύκολα παιδιά.

Εμένα προσωπικά το να έχω ένα παιδί μου φάνηκε πιο δύσκολο!
Ναι οκ, μπορεί πρακτικά με τα δύο παιδιά να έχεις περισσότερες δουλειές, όμως έχεις ήδη συνηθίσει.
Το πέρασμα από το μηδέν παιδιά στο ένα, για μένα ήταν πολύ πιο ΄βαρύ΄.
Από εκεί που ασχολείσαι μόνο με τον εαυτό σου, τη δουλειά σου, τα χόμπυ σου, τον άντρα σου, τους φίλους, ξαφνικά ο εαυτός σου για ολόκληρους μήνες (ας μην πω χρόνια και ψυχοπλακωθώ) πάει πίσω-πίσω στην ουρά προτεραιότητας. Από το πουθενά σκάει μύτη ένα ανθρωπάκι που σου φέρνει τα πάνω-κάτω. Το να κάνεις μπάνιο, το να φας με την ησυχία σου σαν άνθρωπος, το να κοιμηθείς ένα βράδυ σερί, όλα αυτά φαντάζουν σαν όνειρο απατηλό!
Στα δύο παιδιά ή στα τρία (ή στα τέσσερα αν έχεις μαζοχιστικές τάσεις), ξέρεις πια τι σε περιμένει.
Επίσης, η κάθε γυναίκα είναι διαφορετική. Κάποιες είναι πιο έτοιμες να γίνουν μαμάδες.
Κάποιες έχουν βοήθεια και κάποιες όχι. Υπάρχουν γενικά για να μη μακρηγορώ πολλοί παράγοντες που μπορούν να κάνουν πιο εύκολη ή πιο δύσκολη μια καθημερινότητα.
Γι' αυτό παρακαλώ όχι άλλα κλισέ...
Ένα παιδί ίσον ένα. Δύο παιδιά ίσον δύο. Τρία παιδιά ίσον τρία. Και ούτω καθεξής....